در خانوادهی ما سنتی وجود داشت که بچهها قبل از رفتن به دبستان، الفبای فارسی را میآموختند. مرحوم پدرم، با کتاب کمحجمی به نام خودآموز قرآن، به ما و عموزادگانمان آموزش میداد. سطح یادگیری و علاقهی هر کدام از ما متفاوت بود. من از یاد گرفتن کلمات جدید و پیدا کردن آنها در روزنامهها و مجلات استقبال میکردم و از خواندن و نوشتن آنها لذت میبردم. حالا میدانم که این، اولین نشانههای سیلوگرام* در من بود.  در مرحلهی بعد، قبل از ورود به دورهی راهنمایی، نوبت آموزش دستور زبان عربی بود. پدرم در آخرین تابستان دوران ابتدایی، از روی کتاب جامعالمقدمات (شرح امثله و صرف میر)** به ما قواعد عربی میآموخت. کارم کمی سختتر بود چون با آنها سروکار روزانه نداشتم اما به یادگیری تن میدادم. نوبت به زبان انگلیسی رسید که یاد گرفتن آن هم برایم آسان و جذاب بود. من جزء اولین گروهی بودم که کتاب انگلیسی از برنامهی آموزشی سال اول راهنماییشان حذف شد. در سال تحصیلی 68-67 کتابهای جدید آموزش زبان انگلیسی برای مقطع دوم راهنمایی چاپ شد و وقتی به دست ما رسید، حتی به صورت کتاب صحافی نشده بود. شبیه روزنامه بود و ما باید هر دو صفحه را جدا میکردیم بعد به ترتیب صفحات، منگنه میکردیم تا حالت کتاب پیدا کند.  در دانشگاه، رشتهی زبان و ادبیات فرانسه را انتخاب کردم و هنوز یادم است که چطور با اشتیاق، درسهای هر جلسه را در خانه تکرار و تمرین میکردم.  علاقه به یادگیری ترکی استانبولی، در زبان مادریام یعنی ترکی ریشه دارد. همهی اجداد من تا آنجا که میدانیم، ساکن آذربایجان شرقی بودهاند. پدربزرگم اولین مهاجر نسل خودش است که با همسر و فرزندانش به تهران آمد و دیگر به روستا برنگشت. بخشی از سرگرمی دوران ک

این روزها به اهمیت نقشهٔ راه میاندیشم. تصویر زیبا و رویایی آینده، هر چقدر هم جذاب باشد، بدون راهنمای عملی رسیدن، دستنیافتنی است. لازم است بعد از هدفگذاری، از خودم بپرسم چطور میخواهم به آن برسم. یاد چشماندازهای پنجساله و دهساله میافتم که روی کاغذ، دلفریب به نظر میرسند اما بسیاری از آنها هرگز حصار واژهها را ترک نمیکنند تا خود را با محک عمل، بیازمایند.  باید به ملزومات اهدافم بیندیشم و برای رسیدن به آنها رهتوشه بیندوزم. گاهی حتی یک جمله هم بسیار راهگشاست؛ مشعل فروزانی میشود برای طی مسیر و به زانوانم قوت تاب آوردن میبخشد.